Leg Uw beide blanke handjes
S. Dresden
Leg uw beide blanke handjes
In mijn breede handen nu,
En laat mij uw voorhoofd kussen,
Want iets teeders zeg ik u.
Luister! 'k wil u zeggen zachtjes,
Dat het niemand kan verstaan,
Hoe ik somtijds kan verlangen,
Met u 't leven in te gaan.
Hoe ik somtijds kan verlangen
Naar de stille huislijkheid,
Die gij in ons zonnig huisje
Eenmaal zeker mij bereidt.
Hoe ik somtijds kan verlangen...
Naar wat mag en moet geschiên,
Om - laat mij u nogmaals kussen -
In mijn kindren ù te zien! -