Adeste
W. Andriessen
Het klinkt een klee klee klokske, te nacht.
Het vliegt e wit wit vlokske, heel zacht.
En menschen gaan en mantels gaan,
met lappen en met kappen aan:
Adeste!
De kandelaars en keerskes zien vroô
op't Kindeke van tweerskes op stroo
En nauwlijksterdt, die naderterdt,
dat 't Kindeke niet wakker werd:
Adeste!
Geen andere geruchtjes beneên,
Dan asemkes en zuchtjes, en beên,
Maar hooger zingt en helder klinkt
Een stemme, waar een bel in rinkt:
Adeste, Adeste!