Ad fontem Bandusiæ

O fons Bandusiae splendidior vitro

dulci digne mero non sine floribus

cras donaberis haedo

cui frons turgida cornibus

primis et venerem et proelia destinat.

frustra: nam gelidos inficiet tibi

rubro sanguine rivos

lascivi suboles gregis

te flagrantis atrox hora Caniculae

nescit tangere, tu frigus amabile

fessis vomere tauris

praebes et pecori vago

Fies nobilium tu quoque fontium

me dicente cavis impositam ilicem

saxis, unde loquaces

lymphae desiliunt tuae