Smalastúlkan

Yngismey eina sá

ég, þar sem falla blá

gil úr háhlíð;

léttfætt um leiti' og börð,

lautir og fjallaskörð

smalar og hóar hjörð

hringa lind fríð.

Um herðar líðast ljóst

lokkasafn, meyjar brjóst

sælleg að sjá;

augun til ásta snör

og mjúk til kossa vör,

höndin svo hvít,

sem gjör hreinum af snjá.

Segðu það brúnablá

brúður, hvað skal sá fá,

féð þitt semm fann?

Allþreyttur er hann hér,

ærnar sem sat með þér;

verðung það virðist mér

vel þú kysstir hann.