Het daghet in den Oosten

Het daghet in den Oosten

het lichtet overal.

Hoe luttel weet mijn liefken,

och waer ick henen sal.

Och warent al mijn vrienden

dat mijn vijanden zijn,

ick voerde u uuten lande,

mijn lief, mijn minnekijn.

Dats waer soudi mi voeren,

stout ridder wel gemeyt?

Ic ligge in mijns liefs armkens

met grooter waerdicheyt.

Ligdy in uus liefs armen?

Bilo, ghi en segt niet waer!

Gaet henen ter linde groene,

versleghen so leyt hi daer.

Tmeysken nam haren mantel

ende si ghinc eenen ghanck

al totter linde groene

daer si den dooden vant.

Och, ligdy hier verslaghen,

versmoort in al u bloet?

Dat heeft gedaen u roemen

ende uwen hooghen moet.

Och, ligdy hier verslaghen,

die mi te troosten plach?

Wat hebdy mi ghelaten?

So menighen droeven dach.

Tmeysken nam haren mantel

ende si ghinck eenen ganck

al voor haers vaders poorte,

die si ontsloten vant.

Och, is hier eenich heere,

oft eenich edel man,

die mi mijnen dooden

begraven helpen can?

Die heeren sweghen stille,

si en maecten gheen geluyt.

Dat meysken keerde haer omme,

si ghinc al weenende uut.

Si nam hem in haren armen,

si custe hem voor den mont

in eender corten wijlen

tot also menigher stont.

Met sinen blancken swaerde

dat si die aerde op groef,

met haer snee witten armen

ten grave dat si hem droech.

Nu wil ic mi gaen begeven

in een cleyn cloosterkijn

ende draghen swarte wijlen

ende worden een nonnekijn.

Met haer claer stemme,

die misse dat sie sanck,

met haer snee witten handen

dat si dat belleken clankc.