Het viel eens hemels douwe

Het viel eens hemels douwe

voor mijns liefs vensterkijn.

Ick en weet gheen schoonder vrouwe,

si staet int herte mijn.

Si hout myn herte bevangen,

twelck is so seer doorwont.

Och mocht ic haer troost ontfanghen,

so waer ic gansch ghesont.

Die winter is verganghen,

ic sie des meys virtuyt:

ic sie die looverkens hangen,

die bloemen spruyten int cruyt.

In gheenen groenen dale

daer ist genoechlijc zijn,

daer singhet die nachtegale

ende so menich voghelkijn.

Ic wil den mey gaen houwen

voor myns liefs veynsterkijn

ende scencken myn lief trouwe,

die alder liefste mijn.

Ende segghen: `lief, wilt comen

voor u cleyn vensterken staen.

Ontfaet den mey met bloemen,

hi is so schoone ghedaen.'

Tmeysken si was beraden,

si liet haer lief in,

heymelic al stille,

in een cleyn camerken.

Daer lagen si twee verborghen

een corte wijle ende niet lanc.

Die wachter opter mueren

hief op een liet, hi sanck:

`Och, isser yemant inne,

die schaf hem balde van daen.

Ic sie den dach op dringhen,

al in dat oosten op gaen.

Nu schaft u balde van henen

tot op een ander tijt.

Den tijt sal noch wel keeren,

dat ghi sult zyn verblijt.'

`Swighet, wachter, stille

ende laet u singhen staen.

Daer is so schoonen vrouwe

in mijnen armen bevaen.

Si heeft mijn herte genesen,

twelc was so seer doorwont.

Och wachter goet gepresen,

en makes niemant condt.'

`Ic sie den dach op dringhen:

tscheyden moet ymmer zijn.

Ic moet mijn dageliet singen:

wacht u, edel ruyter fijn,

ende maect u rasch van henen

tot op een ander tijt.

Den tijt sal noch wel comen,

dat ghi sult zyn verblijt!'