Rijck God, wie sal ick claghen

"Rijc God, wie sal ic clagen

dat heymelijc lijden mijn?

Mijn boel is mi veriaghet,

scheyden is mi geworden pyn;

mijn boel is mi veriaget,

sceyden is mi geworden cont;

dus drave ic over geen heyde,

myn herte is mi seer gewont."

Ic bat si so minlijcke

met witten armen blanck,

dat si bi mi woude bliven:

"die somer en is niet lanck."

- "Ic en mach bi u niet bliven,

ick en mach bi u niet zijn,

ick wil over geen groen heide,

tot die alder liefste mijn."

Moet ic nu van haer scheyden

dat doet mijnder herten so wee;

dus vaertse over gheen heiden,

tot dat icse wederomme sie;

"adieu, mijn alderliefste,

mijn herte blijft mi doorwont,

ick en mach altijt bi u niet wesen,

blijft ghi nu doch altijt ghesont."

Een bitter cruyt is scheyden,

dat proeve ic wel nu ter tijt:

wie noyt van zijn lief ken en scheyde,

hi en weet van gheender pijn.

Mijn lief ken vaert over gheen heyde,

ic en mach bi haer niet zijn:

"adieu, mijn alderliefste,

het moet nu gescheyden zijn."