Attersyn paa Livet

Eg tenkjer paa so mang ein sloknad dag,

og liksom sky og skodd for vindens drag,

so gamall daarskap gjenom minnet jagar.

Det godt eg stundom gjorde daa og daa,

er her og der ein flekk af himlens blaa,

som fram igjenom skoddeheimen dagar.

Eg frisknar upp og kjenner meg som ny.

Men so i ville jag kjem atter sky,

og himlens blaa for meg vert atter burte.

Det graanar kring meg, og es fryser bleik,

det bit i bringa, at eg var so veik,

at slik i striden min eg synde tarvte.

Aa minnast hat og harm er sjukt og saart.

Det dagar upp og lager seg til klaart;

og sky og skodd som röyk til himmels fara,

og alle dei, eg elskad, stiga fram

fraa blaae djup ved myrke skyartram

og paa dei gamle spursmaal kjærlegt svara.

Dei dale ned og leika til og fraa

og med den gamle elsken paa meg sjaa,

og kviskra til meg um dei gamle tider.

Det heile liv kjem att i solblank dag

med tungsinn i sit fagre andlitsdrag.

D'er sött um endaa det i hugen svider.