Modersmaalet

Moder

er eit heilagt ord,

hjartat kjært aa höyra,

leikar alle folk paa jord

sælt i hug og öyra.

Kvar, som moders namn hev lært,

skal og halda dyrt og kjært

moders ord og minne.

Modersmaal

er beste arv,

mor oss kunde giva.

Medan mange Minne kvarv,

hennar ord vil liva:

fraa ho ved di vogga song,

til ho deg den sidste gong

döyande velsignad.

Maal med Malm og Tone full

Av vaar Mor me lærde.

Men det dyre Ervegull

Mold og Rust daa tærde.

I den lange Folkenatt

Arge Dvergar tok vaar Skatt

Og grov ned i Jordi.

Daa me stod ei Morgonstund

Upp or Draum og Dvale,

Strøymde gjenom Bok og Munn

Mot oss framand Tale.

Me som Israel fekk sjaa,

At alt Landet lyda maa

Folk med framand Tunga.

Maalet var daa ikkje gløymt,

Smaafolk enn det talar.

Ervegullet godt var gjøymt

Djupt i Norigs Dalar.

No me grev det fram or Mold,

Enno paa vaart Ættarskjold

Gullet godt kann glima.

Kom daa, lat oss alle mann

reisa modersmaalet,

lyfta kvar so godt me kann,

slipa det som staalet!

Millom alle folk paa jord

dyre var dei modersord.

Lat og oss det sanna!