Paa andre Strengen I

No maa eg slutte aa vera gla,

no Leiken gjeng utav Lagom.

Eg sprang so lett og gla i sta,

det sluttar no med dei Dagom.

Det sluttar med Leik og Smil paa Kinn,

det fell meg lettar' aa graate.

Det var ei Möy, ho var skir og rein.

Ein annan gav ho sin Lovna,

so gjeng'e Orde; men eg veit ein,

som tykkjer Bringa hans klovnar.

Eg heve elska, og elska vel,

no veit og det, eg ikkje viste.

Eg berre grundar og græt'e stilt,

eg væl maa Taarerne dylje.

Um det og gjere i Hjarta ilt,

den Soga ingen skal spyrje.

Det er so mangei Soga duld

djupt inni Menneskjehjarta.