Paa fyste Strengen III

Aa me hev sulla ihop so lengje,

eg kjenner Ljoen paa kvardin Streng'e,

eg kjenner Ljoen paa Strengjen din,

i Hugen leikar du ut og inn.

Eg veit meg aldri, koss det er vore,

men kvar di Aatferd, ja kvart ditt Orde,

ja kvar den Ljoen, du leet for meg,

i Hjarta mitt hev han skreve seg.

Aa maatt' eg sei berre det eg vilde,

at det er ingen og held so gild'e,

at ikkje nokon so likar eg --

eg aldri trur, at eg glöymer deg.