L'Ibèrnada

Los buòus son al estac. Los valents trabalhaires,

Dempuèi las curbisons dusca als jorns primairencs,

Per moments an lo sosc dels gauges terrairencs

Que de lors patiments son estats consolaires.

Se bremban camps nolents e mèrles estuflaires.

Prats dalhats ont lo fen s'estoloira à bels rengs,

Solelhs-colcs porporats e fresques rius clarencs

Ont, lo vèspre, bevián à glops reviscolaires.

Quand veson, entornant del clòt, al entrelutz,

Los araires colcats jos l'embanc, asta ensús,

Lor ven la languison del bruch de la tresega...

Com laissarian la grépia e l'palhat agradiu

Per aber las nasics clinadas sus la rega,

Los romiaires perduts dins lors raives d'estiu!