La mosada

O Trobaire! As l'ufan de congrelhar de cantas

Qu'al temps avenidor los òmes rediràn.

Agacha lo lauraire etèrnament obrant

Suls camps que sempre auràn segadas resurgantas!

Las relhas an crosat de regas qual sap quantas!

Lo tèrraire es coma un palimpsèst ont, laurant

Suls bordons dels aujòls, los pacans botaràn

Sens fin metiu semen de granas bategantas.

Los blats que bèl-temps-a lo cròs fasquèt florir

Son los paires d'aquels qu'ara, per nos noirir,

An raubat à la mort lor espiga daurada.

Atal, Trobaire, fas, dins los bordons d'antan,

Novèla curbison subre la vièlha arada;

Doman, d'autres siegràn, ta mossada en cantant.