Los lauraires
J. Canteloube
Los lauraires, pèds nuts subre l'arada trida,
Artelhan pel campas, dins lo matin fresquet.
"A! Maurèl! A! Calhòl! A! Lauret! A! Braquet!"
Atal, tram la suaudor, la vots dels boièrs crida.
Dins l'èrba de ròs blanca e de nuèch ennegrida
A primalba l'araire a plantat son soquet.
Aicí, que l'auselum fa tindar son caquet;
De gaug primaverenc la natura es florida.
Sul campèstre, d'ont monta un ferum ardoresc,
S'enrengan los bordons, mentre que fa son cresc,
Amont, l'espectaclosa e raianta remarga
Qu'espandis lo Solelh, pescaire de trumor.
La Tèrra manda al Astre un sirventesc d'amor:
Es la granda Cançon dels Boiers que s'alarga.