La canson dels Boiers
J. Canteloube
La cançon dels Boièrs, la Cançon de la Laura,
Es simpla coma 'l cant del vent e coma 'l cant
De la lauseta, amor que's mèstres qu'al pacan
An apres a trobar son que l'auzèl e l'aura.
Tabé, sembla pas brica à las qu'aimava Izaura!
Es montada vèrs l'alba o lo solel colcant
Mentre que lo lauraire enregava, en soscant
Al semen que garrona, al blat que l'astre daura.
Es pracò d'aquel biais, sul campas artelhat,
Que patiment, amor, malcòr an congrelhat
Mants poèmes ont viu l'ama tèrradorenca...
Lais arai pas jamai tombar al debrembier,
O Cançon dels Boièrs! Que ma tròba ardorenca
A tu s'empèuta com la ròza al garrabier!